سه بوسه

مزدک — Fri, 11 Jun 2010 08:44:06 +0000

دیگر فکر نمی کنم در سه بوسه چیزی بنویسم.
موفق باشین دوستان

معرفی یه دفتر جدید

مزدک — Mon, 10 May 2010 06:33:19 +0000

هزار ماجرایی که نباید نوشت: در روزگاری که سرشار از هزار دروغ و فریب است من گمان نمی کنم راه یکی باشد و آنهم از راستی برخیزد… برای کسانیکه ادعا راستی دارند. از دفتری که نامش خود رازی ست…

مزدک

مزدک — Sat, 03 Apr 2010 08:22:48 +0000

برای مدتی که نخواهم بود
آرزوی موفقیت های بزرگ برای همه دوستانم دارم
تا مدتی بدرود…

تو کجایی…

مزدک — Fri, 12 Mar 2010 06:17:01 +0000

چاردیواری، دری

که خانه خالی ، هوایش سرد و دلم طوفانی

بهار آمد و

دریغا پیش از آنکه بر دل بگیرمش

از چشمانم

خروشید

بی آمد و بی شد آن پرستویی که

هنوزش خبری نیست

از نگاهم

جوشید

شعری خالی باید،

وقتی نفسی نیست

بر آسمان بی ابر و

باد روزگار

سیاهی چشمانم خالی.

خانه خالی

شعری خالی

چشمانم از سیاهی خالی،

قطره ای

اشکی

خیالی

تو کجایی؟

راه بی بازگشت

مزدک — Tue, 09 Mar 2010 04:34:16 +0000

خزان هایی که گذشتند
و
چه بهارانی که باز نمی آیند
امیدهایی که باز نمی آیند

سایه

مزدک — Tue, 09 Feb 2010 08:45:10 +0000

کنار خیابان

سایه ای سیگاری گوشه لب می مکد

صدای چند سایه با سینه آماسیده که بدو می خندند …

در ازدحام سایه ها گویی

چند دست فروش بی رمق

جوراب می فروشند.

ومن روزگاریست

روزگاریست گرد سایه های این شهر تاریک

از سایه ی خود بی خبرم …

مزدک — Mon, 21 Dec 2009 18:14:46 +0000

یادهای در باد

تو که نمی دانم در کدامین انتهای لحظه ای غمبار

پیچیدی

و مرا در اوج یکدنگی ام

تنها گذاردی..

یلدا مبارک…

مزدک — Sat, 05 Dec 2009 06:28:39 +0000

***

قدرت در مفهوم شکست ناپذیری نیست

قدرت گاهی به خودکشی خویش نقشه می کشد!

***

یک نصحیت برای خودم:

هرگز پا روی تکبر کسی نگذار!

دم هر انسانی تکبر اوست!

چند کلمه

مزدک — Thu, 15 Oct 2009 15:45:28 +0000

حرف تازه ای نمی یابم

گاهی پیش تر از آنکه لب بگشاییم

چشمانمان

نگاه هامان زبان فرسوده است…

با جامه ای تازه و

مسرور تر از دیروز

راه تو را دیگرباره و دیگر باره می آغازم

چه خود در بگشایی

چه پشت درت

تا دیری انتظار کشم.

دست نیاز گشودن

انسانی نیست اگر

انسانیت بیهوده گی ست

عشق بیهوده گی ست.

در راه شناخت خویش

چه بسیار امیدها و

آرزوهایی که نومید مان می کند

اما همواره

در طول مسیر چیزی هست

که می توان بدان تکیه زد

بدان امیدوار شد

بدان دل بست.

زندگی

مزدک — Wed, 14 Oct 2009 07:45:29 +0000

آه ای زندگی

جز تو که می داند

حقیقت لاشه سگی ست

رها

چند کوچه آن ورتر!

با چشمان آبی ات

آه ای زندگی

زمستان تو ست اکنون؟

زمستان هر آنچه بودنی بود!

بر گیسوانت

ای همه

زچه آن کهنه رنگ فنا زده ای؟

چشمانت سرد است

نگاه مخملینت

سرد است

لبانت

که می شکفت روزی

با هر کلمه اش مردی

سرد است

قلبت که با هر نبض اش

سبز می شد روزی

هر برگ وهر درخت و هر جنگل و هر شکوفه و هر بهاری

و سبز می شد

آرزوهای من و

آرزوهای همسرم

آرزوهای هر رفیق و هر دلشیفته ای

سرداست

آه ای زندگی

زنانگی ات که روزی در بسترش چشم گشودم

روزی در بسترش خوابیدم

و اکنون که در بسترش افتادم

زچه فسرده؟ زچه خالی؟

گر به گزاف رفته ام و رفته است همه زمستانهایم

ای زندگی

گر همه سرگردان

گر همه گمراهم

من درد مادرم

زمینم

خاکم

گریه ی نوزادم…

مهر ماه - ۸۸

از گذشته ها….

مزدک — Sun, 20 Sep 2009 11:26:54 +0000

گفتند

یادبودش ورقی زنیم رنگ خشک خاطره را،

گذشته را

اضطرار بی خطری که سپرده است

در هجای لبخنده، تبسمکی!

و آشفته بلوغی در نابلوغمان

ورقی زنیم

خوش یادی که باورش نکردیم

پریشانی اش را

اکنون که به خرد بنگریم

یاد کودکی دلشکسته یابیم

که اعتبارش نگذاشتند و

خود اعتبارش نگذاشتیم

آنک که زمان

در برابر آوارش سپیدی در سر شکسته است

باز باورمان نیست

که ما بودیم

مظلومانه ما بودیم

بنای گورستانی در دل

و ناچاری بازوی عشقمان می شکست.

مرداد۸۷

از پارسال

مزدک — Sun, 20 Sep 2009 11:25:03 +0000

شعراخلاقی یا بدون اخلاق یا ضد اخلاق!
این روزها در برخی وب ها نوشته ها و تبلیغات با جار و فریاد پر جنجال از شعرهایی دفاع می شود یا شعرهایی خلق ونوشته می شود که کاملا مغایر اخلاق هست.
نیچه اخلاقیت اخلاق و پیرو آن اخلاق را نتیجه تلاش شاعرانه می داند گرچه شعر در اعصاری ثمره غیراخلاق بوده! اما من مفهوم ارزش را پیش می کشم.
در یک شعر ارزشهای اخلاقی درستند یا غیر اخلاقی؟ و آیا دست و پا گیری اخلاق باید با شعر مغایر آن تلافی شود؟ آیا می چربد که ارزشهای انسانی و هنرش به یک عرصه مبارزه تبدیل شود؟ آیا درست و نادرست در شعر وجود دارد؟آیا هنر صرفا مقدس نیست؟ آیا والایش ما اکنون بی پرده شده است؟
گاهی به این افسوس می خورم عدم توفیق در کسب ارزشهای اصیل زندگی انسانی ناچیز شمرده می شود هنر و شعر در همه اعصار رمز دردها بوده و رنج ها یا شاید تنها مرزعی برین از تصور زیبایی! اما اکنون آنچه می بینم غمگینم می کند:
و بر شاهراه خلوت انسانی می نگرم
که از جاری اشکهایم باریکتر می رود!
- قسمتی ازشعری که سال پیش نوشته بودم -

به نظر من هنر تقسیط زیبایی ست تقسیط اندیشه و احساسهای والای بشری و گرنه هر کسی تمایلات جنسی و جسمی اش را در قالب کلمات ریختن آشوب بازاری به بار می آورد که بی شک در این آَشوب شعر هدف خود را از دست می دهد.
من دوستدار ارزشهای انسانی ام و دیگرباره دوستانم را به آن دعوت می کنم با اخلاق کاری ندارم که ارزشها فراسوی اخلاقند خود می توانند اخلاق به بار آورند مفید زندگی انسانی تر ، صالح تر و کامل تر و شاید پر خطر و دردناک تر!
هر شعر و هر شاعری باید خود ارزشهای زندگی اش را تشخیص دهد و زیباترین واژه ها را به استخدام فکر و احساس غنی اش گیرد و تا بلندای آسمان فیروزه ای بودنش پرواز تیز کند.
به آن بلنداها می نگرم دوستان
بالهایتان را رونق دهید…

دشمن و محتوای آن

مزدک — Fri, 18 Sep 2009 07:04:11 +0000

در روزگار صلح مرد جنگی به جان خویشتن می افتد.
این را روزی مردی جنگجو گفت و رفت!
من عادت ندارم چیزی که می نویسم را توضیح بیشتری بدهم اما اینبار سنت شکنی می کنم.
بشریت جویای جنگ است!
همیشه در حال جنگ.
به عبارتی دیگر:
دشمن ات را برای خودت نگه دار.
همیشه دشمن می آفرینیم:
گاهی به شکل یک رقیب!
گاهی ماورا الطبیعه می شویم!
و در غیاب این دو در نفس خویش دشمن می شویم! در جان خویشتن!
فیلم های ترس نمونه ای از دشمن آفرینی ست
در روزگار ضعف کلیسا!
عبارت دیگری که توضیح نمی دهم:
“خطری که می بینم:
بشریت به آستانه بلوغش رسیده…”

مزدک — Tue, 15 Sep 2009 05:12:57 +0000

باران و بهار!
آخر تابستان!
دوباره بعد مدتها یک دل سیر زیر باران، سبز شدیم…
بامداد و بیرون و باران…
و دستم در دستش!
همین شعر زندگیست
با خودم در ذهنم این چند خط تکرار می شد:
چیزی پرمایه
چیزی بی مایه را خطی زدیم و
اکنون
بر ساحل سیلابی ایستاده ایم
ایستاده ایم و
نظاره گریم
خروش آب را
و
چند خاطره ای که
می رود.

مزدک — Sun, 30 Aug 2009 15:28:59 +0000

و براستی چه کسی این جهان را قسمتی از وجود خود می داند
نه خود را قسمتی از جهان؟

مزدک — Fri, 14 Aug 2009 05:01:13 +0000

روزی دلی بستم

روزی که امید دوستی داشتم ؛

روزی که چشمان انتظارم

دو گیلاس شراب شد

روزی که آرزوهایم را باغستانی کردم

تا هر رهگذری را سهیم کنم

هر عابری را

هر پیاده و

هر سواره ای را!

عشقی که خوابی نمودو

دوستی که خانه خالی یغما رفته ای شد

آنچنان سیرم اکنون از جهان و از آدمی

که میان همسایه ها و حیا

خانه کوچک تنهایی را فارغ می شوم

با دو کودک حسرت

و چهار ستون درد!

تا ققنوس دوباره آشیان کند و

انسانیت در گوشه ای از جهان دوباره زاده شود

با دو کودک خویش

من همه ی تنهایی ام را فارغ می شوم…

روزی…

مزدک — Thu, 13 Aug 2009 13:43:38 +0000

روزی چیزی پر منطق مرا فریفت!

دوستان منطق زیباست

اما همیشه احساس عزیزتر است.

مزدک — Fri, 24 Jul 2009 17:53:13 +0000

چه خوب میشد اگر

در صفحه اول سند ازدواج نوشته میشد که:

غرور  بیجا  مانع آسایش  است.

مزدک — Fri, 24 Jul 2009 05:54:37 +0000

نه صدای زمزمه ای از دل شب می آید 

نه نسیم ای از کوچه ی شب بوها.

دریچه ای ،

دری تا سحر نمی خوابد

و 

شهر

چون چند چراغ عبثی از خاطر می گذرد.

میان حصار دیوارهای قدیمی

و خانه ی گِلی 

که بوی مردگان گرفته،

 من آن پنجره ی کوچکم

با شیشه ای شکسته و

دست و پایی بریده،

وحشت زده از ساعتی که دیگر صدایی نمی دهد 

و 

هراسان

 از تاریکی و

ازمکان خاموش خویش

من آن پنجره ام

کوچک و منتظر

و عبارت ساده ی زندگی را می پایم...

مزدک — Sat, 11 Jul 2009 14:09:38 +0000

شعری که دوسال پیش در انجمن حوادث زندگیم نوشته بودم

ســـال ها رفت و باغ ها گـــــــر خشکیــــد

عمر دراز بود، وآن بهارهزار هزار گلزار مـی آید

شکـــــروار نقد غم شکســــت و چه خرم

زآن نقـش شـــــاد شادی آر مـــــــــی آید

تکبــــرعقل در قصر پر جور سکـــــوت فسرد

خوشا دلا آن عشق پر مغز گوهر بار مـــــی آید

مست گشت نرگس و زمستان بی خبر گذشت

مژده ای گل آن بلبل خوش آوا ی پار مـــی آید

چشم دل بسته بودم و شکوه ها ز پیر مــی بردم

بی سحر آن خورشید سماوات چه بزرگوارمـی آید

در خم ابرویش چه بـــی وزن و مکان بودم من

شکرا به غمزه، چشم بسته نگار به دیدارمــی آید…

مزدک — Wed, 08 Jul 2009 19:33:36 +0000

من از گفتن این جقیقت زیر زبانی می ترسم بسیار می ترسم ...

شب نیست ، نامرد نیست !

اگر براستی چونین است دلیل این ترس چیست؟

عدالتی تازه

مزدک — Tue, 07 Jul 2009 18:04:18 +0000

میان شیهه آسمان و

اشک ابر

به عدالتی تازه اندیشم.

غنصری بودم روزی

آواره و بیهوده ی بودن

از کربن و آب؛

عنصری بودم

حیات جهتی ام داد

روحی در من

معنایی جست

شیهه آسمان به دعوتی نشست و

اشک ابر

رویش خاک شد .

دوستی ها و عشق ها

از فراز عدالت گذشتند

دشمنی

زیر بوته ی خاری

در آرزوی برابری فسرد…

مزدک — Mon, 06 Jul 2009 13:34:31 +0000

جنسیت مقدم است…

باور

مزدک — Sun, 28 Jun 2009 18:17:20 +0000

باورها بدیهیات هر فرد هستند

تغییر بدیهیات نزدیک به محال است.

مزدک — Sat, 27 Jun 2009 18:38:36 +0000

و من تا دیری خواهم گریست

وقتی دل شب تاریک است و

ستارگان تا دور دستها پراکنده اند

جسد جویده خاموش خویش را

از پس پشت

سنگین سنگین خواهیم کشید.

غریبانه و تنها

در ستبر غم های سردم

اشک خواهم ریخت

و دوزخی که در آنم

از آتش و خشم

آسوده خواهم کرد…

دو کلمه

مزدک — Fri, 26 Jun 2009 16:43:20 +0000

تنها در شهر کوتوله ها

نیازی به کفش های پاشنه بلند نیست.

پریماتها هم در این دنیا حقی دارند….

اکنون

مزدک — Thu, 25 Jun 2009 18:30:18 +0000

اکنون واقعیت است

گذشته و آینده از اصل پرسپکتیو تبعیت می کند…

یه اصلاحیه

مزدک — Sat, 20 Jun 2009 17:28:50 +0000

چند روز پیش یک عبارتی نوشته بودم:

تنها
نزدیک ترین دوستم می داند

اوقاتی که خانه نیستم

کلیدرا زیر گلدان کنار در

پنهان کرده ام…

اما چند توضیح کوچک:

۱ الان که خیلی ها از محل کلید منزلم با خبر شدند خوشحالم که تعداد دوستان نزدیکم بیشتر شده!

۲ برای کسیکه دنبال حقیقت است محرم و نا محرم معنایی ندارد .

۳ و مهم تراز همه من دوست نزدیکی دارم و وقتی بیرونم امنیت و زیبایی مرا او تازگی می دهد.

۴ و بالاخره در این عبارت متهم ای وجود نداشت دوستان خوبم به دل نگیرند.

دیروز چند عبارت تازه نیز در مسیر برگشتم و در ماشین نوشتم که بعدها در سایت خواهم نوشت.

اگر فرصتی باشد نوشته های روزانه ام بیشتر خواهد بود….

مزدک — Sun, 14 Jun 2009 19:35:16 +0000

مدیون چاپلوس است.

یه حرف ساده

مزدک — Wed, 03 Jun 2009 17:26:54 +0000

در پس تمامی دروغ های دنیا

مصلحتی وجود دارد…

یک بی احتیاطی عمومی

مزدک — Sun, 31 May 2009 19:25:28 +0000

تنها
نزدیک ترین دوستم می داند

اوقاتی که خانه نیستم

کلیدرا زیر گلدان کنار در

پنهان کرده ام…

و شاید

مزدک — Wed, 27 May 2009 09:11:10 +0000

زناشویی

امکان دوباره ی تخلیه ی کودکی هاست…

مزدک — Thu, 21 May 2009 05:46:06 +0000

سحرگاه

نانوای شلخته

ردیف طویل جویندگان حیات را می نگرد

صف صاف انتظار

و تکثیر

تصویر آواره گان بر جاده ی لیز حضور ؛

برای ساعت ظهر

غافل از خویش

صدا ی بوق ونهیب اضطراب

صدای زیر روزمره گی

صدای وقت اکنون و وظیفه…

و ناگهان

صدای دلخراش شکست انسان

صدای سبقت خویشتن از خویشان ؛

ساعت عصر

ساعت برآسودن

آرمیدن!

غروب بوی سیگار می آید

و شب دوباره بازی

دوباره خسته ی خواب…

آه چه به سادگی

من وتو اکنون

۲۴ ساعت دیگر از خویشتن دورتر…

زندگی

مزدک — Tue, 28 Apr 2009 04:20:51 +0000

شعر فصل

شعر سال

شعر جاری شدن، رود

شعر نغمه

باران

شعرتا انتها تقسیم شدن،

هجران

شعر مرد سرگردان

رستن

شعر نگاه و لبخند

شیفتن

شعر یک پیوند

شعر نان

شعر تولد

شعر انسان

و همیشه همین شاعرانه ی سبز زندگی…

گاهی ایستادن…

مزدک — Fri, 24 Apr 2009 18:21:14 +0000

شبانه که

صدای سگ ها

زنجیر خواب خراب می کند

گل شب بو

حجره کوچک ارغوانی اش را

عطری تازه می زند

با همه ستاره های دور و

با همه شبها

با همه نارون ها

چشمه ها

برای نازک نگاهت

شعر هماهنگی می زاید

و همه دریغ ها به خوابی دوباره می روند

سوار قصه ها

مقصد

در قصد تو بهار دیگری ست …

سه بوسه، سه فصل از زندگی را که در سه پنجه درد زائیده است سه عرصه ، سه خوان از زندگی را که در زخم ها استقامت آموخته تا آنجا که پای رفتنش قوت می دهد خواهد گفت و گاه پوشیده و لنگان لنگان از میان ساعات زمختش خواهد گذشت جسارتی که برای گفتن تسلیم اتفاق نخواهمش کرد.

سه زمان دردهایم سر برکشیدند و هجوم اتفاق از پس یک دیگر آسمانم را تاریک کردند از زمانی که نبودم تا آن زمان که فکر و خیالم زبان باز کرد و دلم نبضی تازه برای تپیدن یافت بوسه نخستم به زندگی حماسه جنگ با فقر بود.

وقتی هیچ سلاحی در دست نداری هنگامیکه حتی قوه کوچک ذهن و هیئت زمان مقابل تو می ایستد وقتی هنوز تنها برای زنده ماندن می جنگی دانستن خوب و بد چنان بی اهمیت وبی تاثیر می نماید که فاتحان بوسه نخست هرگز از آن بعدها سخنی به میان نمی آورند…